In Ham Helsing kruip je in de huid van een van de helden (Ham Helsing, Ronin, Lobo of Malcom) uit het gelijknamige stripverhaal waarop dit spel gebaseerd is. Samen ga je de strijd tegen de villain aan om Mud Canyon, jullie geliefde dorp, te behoeden van de ondergang. De villain is niet alleen en hij heeft zijn minions meegenomen om hem bij te staan in de strijd en jullie te verzwakken of misschien wel vroegtijdig uit te schakelen.

Je bouwt een dierentuin. Dat is de pitch, en hij is precies zo eenvoudig als hij klinkt, wat wil zeggen: helemaal niet eenvoudig. Want zodra je gaat nadenken over wat een dierentuin eigenlijk is, sta je tot je enkels in een moeras van logistiek, ethiek, ruimtelijke puzzels, en de ongemakkelijke vraag of de souvenirwinkel naast het reptielenhuis moet of naast het restaurant.

Ergens in de nevelen van een onontdekt eiland liggen oude ruïnes te wachten op precies het soort mensen dat oude ruïnes beter met rust zou kunnen laten. Jij bent zo iemand. Je hebt een notitieboekje, een vergrootglas en de onwankelbare overtuiging dat wat er ook in die tempel rondwaart, het allemaal in orde komt zodra je het hebt onderzocht en gelabeld.

In dit middelzware eurospel, uitgegeven door Osprey Games, duiken spelers in de oorsprongsmythe van de Inca. Elke speler vertegenwoordigt één van de eerste clans van Tawantinsuyu, die samen met de Ayar-broers en -zussen op reis gaat.

Er is een bos. In dit bos wonen katten, vogels, muizen, vossen en een verdacht uitziende wasbeer met een zwaard. Ze zijn in oorlog. Geen beleefde, schaakachtige oorlog van manoeuvres en tegenzetten, maar het lelijke soort, het soort waarbij bevoorradingslijnen zwaarder wegen dan heldhaftigheid, waarbij een volksopstand maanden van zorgvuldig opgebouwd imperium ongedaan kan maken, en waarbij de wasbeer je kruisboog heeft gejat terwijl je ruzie stond te maken met de vogels.

Het Sultanaat van Naqala heeft een nieuwe heerser nodig, en de selectiemethode is, zoals dat gaat met dit soort dingen, ronduit ondemocratisch. Je wordt niet gekozen. Je erft niets. Je schuift gekleurde houten poppetjes over een raster van woestijntegels totdat je meer punten hebt verzameld dan iedereen aan tafel, waarna je wordt uitgeroepen tot Groot Sultan. Een titel die prachtig klinkt, tot je beseft dat je hem hebt verdiend door heel goed te zijn in het oppakken en neerleggen van meeples.

Ergens in de tweede eeuw van het moderne bordspeltijdperk zette een Zweedse scheikundige met een doctoraat en een familie vol enthousiaste playtesters zich neer met een vraag: wat als het bewoonbaar maken van een hele planeet, in de kern, een boekhoudkundig probleem was?

Er is een moment in elk potje Wonderland’s War (meestal ergens in de tweede ronde, meestal als je te veel aanhangers hebt ingezet in een regio die je niet kunt winnen en te weinig in een regio die je móét winnen) waarop je in je zak grijpt, de fiches onder je vingers voelt verschuiven, en met absolute helderheid beseft dat wat je er nu uittrekt de komende vijftien minuten van je avond zal bepalen.

Luthier is een strategisch worker placement spel in de wereld van de klassieke muziek, waarin spelers instrumenten bouwen, beschermheren aantrekken en optreden om prestige te verdienen. Met een uniek systeem van verborgen biedingen dat de volgorde van acties bepaalt, verschillende strategische routes en een sterk thema biedt het een rijke en belonende ervaring voor spelers die houden van complexe spellen met veel keuzes.

Er bestaat een bepaald soort bordspel dat zich verzet tegen aanbeveling. Niet omdat het slecht is, maar omdat het goed is op manieren die vreselijk klinken zodra je ze hardop uitspreekt. “Je gooit twee dobbelstenen en legt zeshoekige tegels op een persoonlijk landgoedbord om overwinningspunten te scoren via meerdere overlappende mechanismen.” Je kunt in real time het licht in iemands ogen zien doven.