Wil je zeker weten dat een bordspel het waard is om te kopen of spelen? Lees onze grondige en eerlijke reviews van populaire en minder bekende bordspellen. Bij Kapitein Spel helpen onze gedetailleerde bordspel reviews je de perfecte keuze te maken.
De dood is, in Slay the Spire, geen tegenslag. Het is het lesprogramma.
Je gaat dood. Je verliest alles, het zorgvuldig opgebouwde deck, de relics die je in twee Acts hebt verzameld, de synergieën die eindelijk begonnen samen te vallen tot iets dat verdacht veel op schoonheid leek. Alles weg.
Biedspellen zijn gebouwd op een eenvoudige en oeroude wreedheid: wat je uitgeeft om te winnen, kun je niet nog eens uitgeven. De fiche die de prijs veiligstelt, is de fiche die je hand verlaat. Overwinning is dus niet alleen een kwestie van iets graag genoeg willen. Het is een kwestie van het juiste willen op het juiste moment, je inhouden wanneer je je moet inhouden, en uitgeven wanneer wachten je uiteindelijk meer kost dan verliezen. Dat is, in wezen, de volledige discipline van de economie, samengeperst tot een handvol genummerde fiches en losgelaten op een maanverlicht bos vol vos-mystici.
De schildpad en de haas zijn weer bezig.
Deze keer houden ze geen wedloop door het bos, maar besturen ze er een…
Beschaving blijkt, uiteindelijk, makkelijker te verliezen dan de meeste mensen verwachten en moeilijker opnieuw op te bouwen dan iemand ooit hoopt. Die observatie is op zichzelf niet bijzonder origineel, de geschiedenis maakt haar immers al geruime tijd, maar wat ongewoon is, is de reactie van dit spel erop.
De doos is ongeveer zo groot als een pak speelkaarten. Het spel dat erin zit bevat vijfenveertig kaarten, wat fiches, en één regel die het geheel beduidend interessanter maakt dan de afmetingen doen vermoeden.
Een bos, als je het volledig met rust laat, schudt zichzelf niet door elkaar. Het organiseert zich langzaam, over eeuwen heen, volgens principes die ouder zijn dan onze menselijke gebruiken en die hen ook zullen overleven.
MA-VR voor 
